ბევრი იაპონელისთვის საქართველო ის ქვეყანაა, რომლის სახელიც ნაცნობია, მაგრამ რომლის შესახებ დეტალურად საუბარი მოულოდნელად რთული ხდება.
თვით ის გზაც კი, რომლითაც ეს ქვეყანა იაპონიაში გახდა ცნობილი, საკმაოდ უჩვეულოა.
დიდი ხნის განმავლობაში იაპონიაში ქვეყნის ოფიციალურ იაპონურ სახელწოდებად 「グルジア」 გამოიყენებოდა. საქართველოს მთავრობის თხოვნის შემდეგ ეს სახელწოდება ოფიციალურად 「ジョージア」-ზე შეიცვალა.
ამიტომ ზოგ იაპონელს ძველი სახელწოდება დღესაც უფრო ადვილად ახსენდება. სხვებს კი სიტყვა “Georgia”-ს გაგონებისას თავდაპირველად აშშ-ის შტატი ახსენდებათ.
კიდევ ერთი საინტერესო დამთხვევაც არსებობს.
იაპონიაში დიდი ხანია იყიდება პოპულარული დაკონსერვებული ყავის ბრენდი GEORGIA.
ამიტომ იმ ადამიანებისთვისაც კი, რომლებმაც თავად ქვეყანაზე ბევრი არაფერი იციან, სიტყვა “Georgia” უცნაურად ნაცნობად გამოიყურება.
ერთ-ერთი რამ, რომელმაც საქართველო იაპონიასთან გაცილებით დააახლოვა, სუმო იყო.
იაპონიაში ცნობილ ქართველ სუმოისტებს შორის ტოჩინოშინი განსაკუთრებით გამორჩეული იყო.
ის ძლიერი სუმოისტი იყო, იაპონურად საუბრობდა და იაპონურ ტელევიზიაშიც ხშირად ჩნდებოდა. ზოგი იაპონელისთვის სწორედ ის გახდა პირველი მიზეზი, დაფიქრებულიყო: „ეს სპორტსმენი საქართველოდანაა.“
პროფესიონალურ სუმოში სხვა ქართველებიც ასპარეზობდნენ, მათ შორის გაგამარუც.
საინტერესოა, რომ იაპონიაში საქართველოს საელჩოც აღნიშნავს ქართველი სუმოისტების მნიშვნელოვან როლს იაპონიაში საქართველოს ცნობადობის გაზრდაში.
ამიტომ სუმო ორ ქვეყანას შორის უბრალოდ სპორტულ კავშირზე მეტი გახდა.
გეოგრაფიაზე საუბრისას სურათი უფრო ბუნდოვანი ხდება.
ზოგმა იაპონელმა შეიძლება იცოდეს, რომ საქართველო კავკასიაში, შავი ზღვის მახლობლად, რუსეთსა და თურქეთს შორის მდებარეობს. თუმცა თბილისის ქუჩების წარმოდგენა ბევრისთვის გაცილებით რთულია.
მსგავსი რეაქცია იწვევს ქართულ ანბანსაც.
მისი მომრგვალებული და გამორჩეული ასოები შესაძლოა ნანახი ჰქონდეთ, მაგრამ ბევრმა შეიძლება მაშინვე ვერ ამოიცნოს, რომ ეს ქართული დამწერლობაა.
იგივე შეიძლება მოხდეს მთებში მდებარე ძველი ეკლესიების ფოტოებთანაც. პეიზაჟი შეიძლება დასამახსოვრებელი იყოს, თუმცა მაყურებელმა არც კი იცოდეს, რომ ეს საქართველოა.
ეს კარგად აჩვენებს, როგორ აღიქმება საქართველო იაპონიაში.
ადამიანებს შეიძლება რაღაც ნანახი ჰქონდეთ. შეიძლება რაღაც გაგონილიც ჰქონდეთ. მაგრამ ეს ცალკეული ნაწილები ყოველთვის არ ერთიანდება ერთ მკაფიო სურათად — „საქართველოდ“.
როდესაც ეს ნაწილები ერთმანეთთან დაკავშირებას იწყებს, ქვეყანა გაცილებით უფრო საინტერესო ხდება.
ღვინო ამის კარგი მაგალითია.
საქართველოში არსებობს ღვინის ქვევრში დაყენების უძველესი ტრადიცია. დიდი თიხის ჭურჭელი მიწაში იმარხება, ხოლო ქვევრის ღვინის დაყენების ტრადიციული ქართული მეთოდი UNESCO-ს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიაშიც არის შეტანილი.
როდესაც იაპონელები ღვინოზე ფიქრობენ, ხშირად პირველად საფრანგეთი ან იტალია ახსენდებათ. ამიტომ საქართველოს უძველესი ღვინის კულტურის აღმოჩენა ბევრისთვის მოულოდნელია.
სუმოსთან კავშირიც აქ საინტერესო გაგრძელებას პოულობს: კარიერის დასრულების შემდეგ ტოჩინოშინი იაპონიაში ქართული ღვინის პოპულარიზაციაშიც ჩაერთო.
საკვებმა კიდევ ერთი მოულოდნელი კავშირი შექმნა.
შქმერული — ქათმის კერძი ნიორითა და რძის პროდუქტებზე დაფუძნებული კრემოვანი სოუსით — იაპონიაში გაცილებით უფრო ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც იაპონურმა სწრაფი კვების ქსელმა Matsuya-მ საკუთარ მენიუში დაამატა.
ადამიანები, რომლებსაც ქართული სამზარეულოს გასინჯვაზე არც უფიქრიათ, მოულოდნელად მას ჩვეულებრივ, ყოველდღიურ რესტორანში შეხვდნენ.
ხაჭაპური და ხინკალი იაპონიაში ჯერ შეიძლება ნაკლებად ფართოდ იყოს ცნობილი.
სწორედ ამიტომ შემდეგი აღმოჩენა კიდევ უფრო საინტერესო ხდება: ქართულ სამზარეულოში გაცილებით მეტია, ვიდრე ის ერთი კერძი, რომელიც შემთხვევით პოპულარული გახდა.
კიდევ ერთი ადამიანი, რომელმაც საქართველო იაპონელებისთვის უფრო ახლობელი გახადა, იაპონიაში საქართველოს ელჩი თეიმურაზ ლეჟავაა.
ის აქტიურად ავრცელებს ინფორმაციას იაპონურ ენაზე და იაპონურ მედიაშიც ჩნდება.
ზოგი იაპონელი მას შეიძლება მაშინაც ცნობდეს, როცა თავად საქართველოს შესახებ ჯერ კიდევ ბევრი არაფერი იცის. მას იაპონიასთან ხანგრძლივი კავშირი აქვს, მათ შორის იქ სწავლისა და მუშაობის გამოცდილებაც.
საქართველო იაპონიაში სახელით ცნობილია, თუმცა ძნელი სათქმელია, რომ ქვეყნის შესახებ დეტალური ცოდნა ფართოდ არის გავრცელებული.
და მაინც, საქართველომდე მისასვლელი გზები საოცრად ახლოსაა იაპონელების ყოველდღიურ ცხოვრებასთან.
სუმო. საკვები. ქვეყნის სახელი, რომელიც ნაცნობი ყავის ბრენდივით გამოიყურება. ელჩი, რომელიც იაპონურად საუბრობს.
როდესაც ეს ცალკეული ნაწილები ერთმანეთს უკავშირდება, ჩნდება განცდა:
„ესეც საქართველო ყოფილა.“
ბევრი იაპონელისთვის საქართველო ის ქვეყანაა, რომლის სახე უფრო მკაფიო ხდება, რაც უფრო მეტს იგებენ მის შესახებ.
წყაროები
- იაპონიის საგარეო საქმეთა სამინისტრო — ქვეყნის ოფიციალური იაპონური სახელწოდების 「グルジア」-დან 「ジョージア」-ზე ცვლილებისა და საქართველოს შესახებ ძირითადი ინფორმაცია
- იაპონიაში საქართველოს საელჩო — ელჩისა და ოფიციალური ინფორმაციის მასალები
- UNESCO — “Ancient Georgian traditional Qvevri wine-making method”
- საქართველოს ტურიზმის ეროვნული ადმინისტრაციის შესაბამისი მასალები
- იაპონიის სუმოს ასოციაცია — ქართველ სუმოისტებთან დაკავშირებული მასალები
- Matsuya Foods — შქმერულთან დაკავშირებული მასალები
